dr n. med. Wojciech Jędrzejewski

specjalista chorób oczu

swieta LucjaŚwięta Łucja z Syrakuz na Sycylii.

Najstarszy żywot św. Łucji pochodzi z V wieku. Według niego Święta miała pochodzić ze znakomitej rodziny. Była przeznaczona dla pewnego młodzieńca z niemniej szlachetnej rodziny. Kiedy udała się z pielgrzymką na grób św. Agaty do pobliskiej Katanii, aby uprosić zdrowie dla swojej matki, miała się jej ukazać sama św. Agata i przepowiedzieć śmierć męczeńską. Doradziła jej też, by przygotowała się na czekającą ją ofiarę. Kiedy więc Łucja powróciła do Syrakuz, cofnęła wolę wyjścia za mąż i rozdała majętność ubogim; złożyła także ślub dozgonnej czystości. Gdy wkrótce wybuchło prześladowanie chrześcijan, kandydat do jej ręki zadenuncjował ją jako chrześcijankę. Kiedy nawet tortury nie załamały bohaterskiej dziewicy, została ścięta mieczem. Działo się to 13 grudnia ok. 304 roku. Święta miała 23 lata.

Jest patronką Szwecji oraz Toledo; ponadto także krawców, rolników, ociemniałych oraz orędowniczką w chorobach oczu.
W Skandynawii otoczona jest wielkim kultem. Jej wspomnienie jest świętem światła, kiedy to dzieci zgodnie z tradycja idą w pochodzie prowadzonym przez dziewczynę w wieńcu z zapalonymi świecami na głowie. Polscy górale także pamiętają o św. Łucji - od tego dnia przepowiadają pogodę na cały kolejny rok.
W ikonografii przedstawia się św. Łucję w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu. Według bowiem dawnej legendy miała mieć tak duże i piękne oczy, że ściągała nimi na siebie powszechną uwagę. Widząc zachwyt nawet u oprawców, kazała sobie oczy wyłupić. Na tę pamiątkę w dzień jej dorocznego święta w Syrakuzach niesie się na drogocennej tacy "oczy św. Łucji".
Św. Łucja była tak dalece czczona jako patronka od chorób oczu, że nawet Dante modlił się do niej, kiedy zaczął chorować na oczy (Raj, Pieśń 32, 136).

swieta KlaraŚwięta Klara

urodziła się w Asyżu 1193 r. Pochodziła ze szlachetnego rodu i posiadła stosowne wykształcenie. Matka przekazała jej wiarę, umiłowanie modlitwy, szacunek dla każdego człowieka i miłosierdzie dla ubogich. Usłyszawszy o wyczynach biednego Świętego Franciszka, zwróciła się do pobożnej sąsiadki, by zaprowadziła ją do niego. Postanowiła porzucić świeckie życie i poświęcić się Jezusowi, o czym zresztą marzyła już od dziecka. Dnia 18 marca 1212 r. otrzymała habit zakonny z rąk św. Franciszka. W jej ślady poszła jej siostra Agnieszka, potem także jej matka wraz z kilkoma szlachetnymi paniami. Tak powstał zakon klarysek. Spadek po ojcu rozdała ubogim. Życie ziemskie Klara zakończyła 11 sierpnia 1253 roku. Pod koniec życia schorowana musiała pozostać w łóżku, podczas gdy siostry poszły na Pasterkę. Gdy w samotności rozważała tę tajemnicę, w wizji nadprzyrodzonej zobaczyła zebranych braci z Franciszkiem na Pasterce w kościółku Królowej Aniołów. Dlatego też w 1958 r. Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Jako wizjonerkę chorzy na oczy obrali ją sobie za swoją patronkę. W ikonografii przedstawia się ją najczęściej jako stojąca w bramie klasztoru, zatopioną w modlitwie.

swieta AlinaŚwięta Alina

(znana też jako Alena z Brukseli, Adelma z Forest, Alina z Dielbeek)

Urodziła się w rodziny pogańskiej i mieszkała z rodzicami w Dielbeek, niedaleko Brukseli.
Przyjęła chrzest bez wiedzy rodziców, którzy byli temu przeciwni. Aby jej uniemożliwić kontakt z chrześcijanami, została siłą sprowadzona do domu i tam uwięziona. Zraniona przez pilnującego ją strażnika, zmarła 17 czerwca 640 r. i została pochowana w Forest koło Brukseli.
Chrześcijanie oddawali jej hołd jako męczennicy i od początku nazywali błogosławioną. Wkrótce jej grób stał się miejscem pielgrzymkowym. W 1105 r. benedyktyni zbudowali tam swoje opactwo. 19 maja 1193 r. relikwie św. Aliny zostały uroczyście przeniesione przez opata tego klasztoru, co było wówczas odpowiednikiem dzisiejszej beatyfikacji i kanonizacji. Ponownie relikwie zostały przeniesione w 1524 r. do dedykowanej św. Alinie kaplicy w nowo wybudowanym kościele przylegającym do opactwa. Św. Alina jest patronką w chorobach oczu i przy bólach zębów.
W ikonografii przedstawiana jest w stroju księżniczki, z oderwanym jednym ramieniem. Niekiedy jako uzdrawiająca niewidomego mężczyznę albo ze wspierającym ją aniołem. W rodzinnej Brabancji wspominana jest 16 czerwca, w innych krajach 17, 18, 19 lub 24 czerwca.